W swojej najnowszej książce, O naturze psychoanalizy. Wytrwałość paradoksalnego dyskursu, Gregorio Kohon opisuje złożoność psychoanalitycznego spotkania i kwestionuje próby upraszczania tej dziedziny::
[…] psychoanaliza nie jest ani nauką, ani sztuką, ale zajmuje własne miejsce, ma niepowtarzalne cechy i sposób podejścia; nie można jej definiować ani oceniać poprzez odwołanie do parametrów innych dyscyplin. To właśnie analiza indywidualnych przypadków odpowiada za rozwój teorii i praktyki psychoanalitycznej; psychoanalizy uczymy się poprzez studiowanie przykładów – czyli indywidualnych przypadków klinicznych. (fragm. Słowa wstępnego)
Autor prezentuje ciekawe rozważania z obszaru filozofii nauki i metodologii badań naukowych, formułuje pełne pasji, momentami gorzkie tezy o wpływie polityki na zarządzanie opieką zdrowotną, snuje także dyskusję o ograniczeniach wpisanych w ruch tzw. „medycyny opartej na dowodach naukowych”. Przede wszystkim jednak dzieli się z czytelnikami tym, co uznaje za najważniejsze i najcenniejsze w psychoanalizie i procesie jej uczenia – wnikliwymi i pogłębionymi opisami indywidualnych przypadków klinicznych.
GREGORIO KOHON – analityk szkoleniowy Brytyjskiego Towarzystwa Psychoanalitycznego. Jest redaktorem tomów:: The Dead Mother::The Work of André Green (1999) oraz British Psychoanalysis:: New Perspectives on the Independent Tradition (2018), autorem Reflections on the Aesthetic Experience:: Psychoanalysis and the Uncanny (2016).
1. Psychoanaliza – literatura nadmiaru 2. „Tony” – analiza młodego psychotycznego mężczyzny 3. „Barbara” – symbiotyczna identyfikacja z wszechmocnym obrazem matki 4. Między lękiem przed szaleństwem a potrzebą bycia szalonym 5. Heroiczne osiągnięcie stanu zdrowia psychicznego 6. Kwestia niepewności 7. Co począć?
Komentarze (0)
Chwilowo nie możesz polubić tej opinii
Zgłoś komentarz
Czy jesteś pewien, że chcesz zgłosić ten komentarz?
Zgłoszenie wysłane
Twój komentarz został wysłany i będzie widoczny po zatwierdzeniu przez moderatora.